فردا مُنڌَ ڦِٽِي ڪِي، نَقدُ کَنيو نارِ،
ھِيءَ جا واڳَ وِلِهِيءَ جِي، ويرَ ڏي مَ وارِ،
جيڪِي مُٺِيءَ مارِ، جيڪِي ميڙِ مُٺِي کي.
[ سُر معذوري، ڏُکِيءَ ڏک، 2 ]

ڇا کي ٿا ڪَرَھَ قَطارِئو، واڳَ وَٺِي وَرُ وارِئو،
مُون نِماڻِيءَ تان ڪِينَ چَئو،
سائِينءَ ڪارَڻِ سُپِرِين، دوسِتَ دَرسَنُ ڪارِئو،
رَھو راتِ ڀَنڀورَ ۾، تا ڪا گهَڙِي ھِتِ گهارِئو،
سِڪِي جَنھِن سَڱُ ڪِئو، تَنھِن مَعذُورِ کي اَئِين مَ چارَئو،
موڙي مَڃَرَ ڏارِيُون، چانگَنِ کي اَئِين چارِئو،
جانِبَ مُنھِنجي جِيءَ جو، آڳاندِو ڏَڍُ آھِيو،
آرِياڻِي عَبدِالْلَطِيفُ چئَي، لَڪِيُون لَڪَ لنگهايو.
[ سُر ديسي، وايون، 4 ]

آئُون تي ڇُلان مَٿي ڇَپَرين، جي ٻاروچي ٻاجَهہ گهَڻِي،
آئُون پَنھِنجي پِرِينءَ سين، ويندِيَسِ واڳَ وَڻِي،
مَرُجان پوئِيمِ مُنھَن ۾، سَندِي پِرِينءَ پَڻِي،
ڪانِهي مُون ڀَنڀورَ ۾، ڌاران تو تَڻِي،
ڪَندِيَسِ وَسَ وِندُرَ ۾، ميڙِيندومِ ڌَڻِي،
ھَٿان ھَڏِ نَہ ڇَڏِيان، آرِيءَ جِي اَڻِي،
آھي ھوتَنِ ھَٿَ ۾، سَندِي جِيءَ جَڙِي،
ڪِينَ وِرمِئا وِچَ ۾، ھَلِئا ھِيءَ ھَڻِي،
مُون کي ڪوٺِيو پاڻَ ڏي، ھادِيءَ ھَٿُ کَڻِي،
پُنهونءَ ڌاران پَٻَ ۾، ٻيلِي ناھِ ٻَڙِي،
توري تيلُ نَہ لايان، نَہ ڪا سِينڌِ ڦَڻِي.
[ سُر ديسي، وايون، 7 ]

لائي جَڙَ جَتَنِ سين، آئُون جا چَڙِھِي نِينھَن نظاري،
آئُون جا ڪُٺِيَسِ ڪاڻِ ڪوھِيارِي،
مَچُ مُھِنجي مَنَ تي، وِئو ٻاروچو ٻاري،
اِيندا اَٿَمِ آسِرو، واڳَ وِلِهِيءَ تي واري،
اُتي عَبدِالْلَطِيفُ چئَي، مُون چاتو عَشقُ اِزاري.
[ سُر حسيني، وايون، 7 ]

ڇَپَرَ جا سِينگارَ، وارِجِ واڳَ فَقِيرِ تي،
ڏُونگَرَ تُھان ڌارَ، مُون سين جَبَلُ ٿو جاڙُون ڪَري.
[ سُر حسيني، ڇپر، لوٺيي، حُج ۽ ھاءِ، 5 ]

جَنھِن جو ڌَڻِيانَ ڌارَ، ٻيلِي ناھِ ڀَنڀورَ ۾،
ڪَمِيڻِيءَ جِي ڪانَہ ڪِي، ساٿَ لَڏِيندي سارَ،
عالَمَ جا سَردارَ، وارِجِ واڳَ فَقِيرِ تي.
[ سُر بروو سنڌي، دل جو دلبر، 2 ]

راڻو رَبُ راضِي ڪَري، مانَ وَرائي واڳَ،
چَندَنَ سين چِڪَ ڪِئو، مُومَلَ لِنبي ماڳَ،
سوڍي جي سُھاڳَ، ڍَٽُ مِڙيوئِي ڍَڪِئو.
[ سُر راڻو، راڻو راحت، رُٺو ڪاڪ، 6 ]

ڏُونگَرَ ڏِجو ڏَسُ، مِيآن ڪو پيچِرو پُنَهَلَ جو،
سيڻَنِ ڪارَڻِ سَسُئِي، وَڃَڻَ ڪِجي وَسُ،
مَتان ڇورِي ڇَڏِيين، سَندو گنگِنَ گَسُ،
صُبوحَ ساڻُ سَيِّدُ چئَي، واڳَ نَہ ڏِجي وَسُ.
[ سُر ديسي، وايون، 16 ]

ھاڙھي ويندا ھوتَ مُئيءَ جا، آيَلِ جِيجَلِ آن ڪي ڏِٺا،
بَرَ ۾ بِرَھمَڻِ کي، ڇَپَرِ تان نَہ ڇَڏِيندا،
موٽِي ھِنَ ڀَنڀورَ ۾، واڳَ شالَ وارِيندا.
[ سُر حسيني، وايون، 28 ]

ٻي دَرِ وانءُ مَ ڪيڏانھِين، جو تُون ڄامُ مَڱَندين مَڱڻا،
ڦيرِ مَ ڪَنڌُ ڪِياڙِي، ٿِيندِي حاجَ ھِنئائِين،
ماڻِڪَ موتِي مالَ خَزانا، ڏِيندُءِ ٻيلِي سائِين،
وِرِچِي تُون وِھاڳَ کان، مَتان ڏيِين پانھِين،
دَرِ داتا مَڱُ مَڱَتا، اَنڌا ھوئِجِ ايڏھِين،
مُذَڪِرَ مَتان ڇَڏِيين، ھَٿان ھيڪِڙائِي،
اَچِجِ اُلُوھيَتَ ڏي، ڇَڏِ ٻارِٽَ ٻِيائِي،
ٻِيُون ڏيئِي ٻَنِ کي، کَڻُ سَمُو سَوائِي،
إنَّ اللهَ وِتْرٌ يُحِبُّ الوِتْرَ ، وَحدَتَ واڳَ وِڌائِين،
پَنھِنجي طَرَفِ پاڻِهين، سائِلَ سَڏِئائِين،
جِتي جُوانَنِ کي، ڪوٺي ڪُٺائين،
اُتي عُشاقَنِ کي، اُلُفَتَ اُھُڃُ ڏِنائِين،
تَنبُو کَڻُ مَ تيڏانھِين، جيفو آھِ جيڏانھِين،
ڪِيرَتِ ڪَرِ قُرِبَ سين، خُلَتَ کاڄُ ڏِنائِين،
اَلْاِنْسَانُ سِرِّی وَاَنَا سِرُّهٗ ، اِنَ پَرِ اُتائِين،
ڳُجُهہ ڳُجهاندَرَ ڳالِهيُون، رازُ نَہ رَکِئائِين،
پَسو پينارَن جي پَٽَ ۾، پَنھِنجو پاڻُ وِڌائين.
[ سُر جاجڪاڻي، وايون، 1 ]