تِرَ تارا وَڻَ وارَ، مِينھَن ڦُڙا وارِيءَ ڪَڻا،
تِھائِين اَڳِرا، مُون ۾ عَيبَ اَپارَ،
پائي آيَس پاندَ ۾، بَدِيُون بيشُمارَ،
بَخشِين بَخشَڻَھارَ، لُطِفَ ساڻُ لَطِيفُ چئَي.
[ سُر کنڀات، نيڻ ۽ تارا، 14 ]

جاڳِي يارا جيڏِيُون پاڻُ پَرَنِجي،
ھَلَندي حَبِيبَ ڏي، ويلو وِچِ نَہ ڪِجي،
مَٿي اُھِسَ اُسِرِي، پَتَنگَ جِيئَن پَئِجيءَ،
اَڳِئان اُونداھِيءَ جو، سَمَرُ ساڻُ ڪِجي،
ڪِيجي قُوتُ قَبَرَ جي، گهوريون آن گُهرِجي،
آگو عَيبَ اَواھِنجا، ڍَڪِئا ڳُجَهہ ٻُجهي،
جيڪِي وَھي وُجُودَ ۾، صاحِبُ ٿو سَمجهي،
آھي مَوتُ مِڙَنِ تي، گوڙِيُون ڪِئو ٿو گَجي،
اَجَلُ اِيندو اوچتو، سَدا ٿو سُڄي،
ڊِڄِي ڊاءِ اللهَ جي، جيڪو ڀَئي ڀَڄي،
اَمُنُ آھي اُنَ کي، مَنجِهہ اللهَ جي اَجهي،
عَرَضُ اَحوالُ اُنِ کي، چَڱِيءَ ڀَتِ چَئجي،
نِيازُ ڪَري نِڪَڻِي، واحِدَ ڏي وَرِجي.
[ سُر سريراڳ، وايون، 6 ]

جَڏِيءَ وَٽِ جالي، مانَ اللهَ ڪارَڻِ لِکَ سِينءَ،
آھِيان آرِيءَ ڄامَ جي، ھِتِ ھُتِ حَوالِي،
عَيبَ مُون ۾ اَڳِراَ، مانَ نِرمَلُ نِڪالي،
پَرٽِياڻِي پالي، ڪامِلُ نِيندو ڪيچَ ڏي.
[ سُر ديسي، دانھُون ڪُوڪُون، 8 ]

سوڍا شَرَمُ جَنِ، موٽِي آيو مُنھَن ۾،
سي لَڄايُون لُڇَنِ، پَسِئو عَيبَ اَڳِيان.
[ سُر راڻو، سوڍي صبر ۽ ڍولي ڍَڪِي، 19 ]

سوڍا شَرمايُون، پَسِي عَيبَ اَڳِيان،
نَڪَ نِرجايُون ھُيُون مُنھِنجي حَقَ ۾.
[ سُر راڻو، سوڍي صبر ۽ ڍولي ڍَڪِي، 20 ]

جَي مُنھَن ۾ مَدِيُون نَہ ڏيِين، تو ۾ ٻَڌِيَسِ تي،
ڍولا جٖي ڍَڪيَئي، سي مَڇُڻ عَيبَ اَپَٽِيين.
[ سُر راڻو، سوڍي صبر ۽ ڍولي ڍَڪِي، 21 ]

ڏيئِي پاندُ پَناھَ جو، ڍَڪَ ڪِي ڍولِي،
ڏِسِي عَيبَ اَکِيُنِ سان، باجَهہ ڀَرِئو نَہ ٻولِي،
ڪَچِيُون ڪَمِيڻِيَنِ جُون، خاوَندُ نَہ کولِي،
راڻو نَہ رولِي، مَدِيُون پَسِي مَينڌَرو.
[ سُر راڻو، سوڍي صبر ۽ ڍولي ڍَڪِي، 23 ]

پائي آيَسِ پاندَ ۾، سوڍا سَڀَيئِي،
ڍولا ڍَڪِجِ اِي، مَڇُڻ عَيبَ اُپَٽِيين.
[ سُر راڻو، ڪاڪ قاصد ۽ آسڻ، 21 ]

مُون ۾ عَيبَ اَپارَ، يارَ سَتارَ، آئُون جا،
طامِعِ آھِيان توھَ جي.
اَمُرَ اوڏِي نَہ وَڃان، نَھِيءَ ڪِيَسِ نِڪارَ،
ھِنَ مُنھِنجي حالَ جي، توکي سُڌِ سَتارَ،
ھِڪُ وِڃايَمِ ويسَرِي، ڄاڻِي سَڀَ ڄَمارَ،
جيڪِي وَھي وُجُودَ ۾، سو تُون ڄاڻين ڄاڻَڻَھارَ،
جِيئَن سي گُلَ گُلابَ جا، کِڙِئا کَٽَڻَھارَ،
مُنھِنجِي سِڪَ سَيِّدَ ڏي، مَدِيني موچارَ.
[ سُر بلاول، وايون، 1 ]

پائي آيَسِ پاندَ ۾، تو دَرِ عَيبَ اَپارَ،
جي تو رُسَڻَ سَندِي رُوحَ ۾، تِيئَن مُون ڀيڻِي ناھِ ڀَتارَ،
اَڻَ وڻِتِ جا آچارَ، شالَ ڪانڌُ ڪَري مَ ڪَنھِن سين.
[ سُر ليلا، ليلا ليلائيج، 2 ]