ڪوه وارو، جبل جو رَهاڪو، ڪوهِيارُ.

Mountaineer, of the mountains, person who lives in mountains.

• ھَلُ ھِنيَين سين ھوتَ ڏي، ڇَپَرُ ڇُلُ مَ تُون، مَنجهان لَڌو مُون، ڪوھِيارو ڪيچَ ڌَڻِي.[ سُر آبڙي - ڳول سندو پاڻ ]
• آڻي جهوڪِئا جهوڪَ ۾، مِزمانَن مَھِرِي، چاٽِي چَنبَنِ ۾ وِئا، جِيئَن بازُ سٽي بَحِرِي، ڪوھِيارو قَھَرِي، وِئو نِھوڙي نِنڊَ ۾.[ سُر ديسي - جت، اُٺ ۽ ڌاريا ]
• ڪِيئَن اَڙايُئِي پاندُ، پَلَئُہ پَرَڏيھِيَنِ سين، مَتِيُون مُوڙِھِيُئِي سَسُئِي، ڪِيُئِي ڪوھِيارو ڪانڌُ، رُلِي ڀانيُئِي راندِ، ٻانڀَڻِ عِشقَ ٻَروچَ جو.[ سُر ديسي - وديسي وَرُ ]
• ماڻِڪُ مِٽُ سَندومِ، اُونداھِيءَ ۾ سوجِهرو، حَشَرَ ويلَ حِسابَ ۾، ڇَڏي نَہ ويندومِ، ساري سَڏُ ڪَندومِ، ڪوھِيارو ڪيچَ ڌَڻِي.[ سُر ديسي - وديسي وَرُ ]
• جَتَنِ سان جانڪُون، ٿانڪُون مُون سَڱُ ٿِئو، ڪَري ڪوھِيارو وِئو، تَنُ ڇَڏِي تاڪُون، آئُون پُڻ تَڏَھانڪُون، اَڌَ ڏُکوئِي آھِيان.[ سُر ديسي - جَت نہ مِٽَ ]
• ڪاڏي مُنھُن مَڪرانَ جو، ڪيڏانھَن ڪيچُ ٿِئو، ھِھَڙو ساٿُ ڀَنڀورَ تان، ڪَڏِھِين ڪونَہ پِئو، ڪوھِيارو ڪامَ ھَڻِي، چوري چِتُ وِئو،…[ سُر ديسي - اوٺي اُٻھرا ]
• مَتان ڪا ٻَڙِي، ٻولِ ٻاروچي وِسَھي سَندِي جِيءَ جَڙِي، ڪَپي ڪوھِيارو وِئو.[ سُر ديسي - ڏيرن ناھي ڏوھ ]
• ھِينئَڙو ٿو ھُنَ ساري مُنھِنجو ساھُ سَيِّدَ کي ٿو ساري، جيڏِيُون آئُون ھَلَندِي ويندِي ھوتَ ڏي، جيرو اَندَرِ جِندَڙي، وِئو…[ سُر ديسي - وايون ]
• سَرَتِيُون سُورُ پِرِيَنِ جو، سُڃُنِ ۾ شامِلُ، ڪوھِيارو ڪامِلُ، مُون کي ڏُکَ ڏيکارِئو.[ سُر ڪوھياري - پڇتاءَ ۽ انومان ]
• زارِي سا زارِي، اَلولَ ٻاروچي سان ڪَندِيَس زارِي، ڪَري ڪوھِيارو وِئو، مُون سان قِيامَتَ ڪارِي، ڪِينَ جِيئَندِيَسِ جيڏِيُون، سُورَ پِريان…[ سُر ڪوھياري - وايون ]
• جي سيڻانِي سَڱُ، تي ٿِي ڏُونگَرُ ڏورِيان، وِئو ٻاروچو نِڪِرِي، اَنگهُنِ چاڙھي اَڱُ، اُٺَ مَ پَلاڻِئو اوٺِيا، تان ڪو دَمِئو…[ سُر ڪوھياري - وايون ]
• وِئو سِڄُ وَڻَنِ تان، راسِيُنِ ڏيئِي رَڱُ، مُون جَنھِن سان سَڱُ، سو ڪوھِيارو ڪيچِ وِئو.[ سُر حسيني - لَڙُ مَ لاڙائُو، جِيءُ ۽ آتڻ ]
• لَڳِي مُون کي لُوھَ، وِرِھَ لاٽُون لايُون، رازُ جَنھِن سين رُوحَ، سو ڪوھِيارو ڪيچِ وِئو.[ سُر حسيني - ماءُ سان ڪلام ۽ ڪاوڙ ]
• اَمَڙِ وَڃِي آڻِ، چَرَکو آتَڻَ وِچَ مان، ڪِتُمِ جَنھِن ڪاڻِ، سو ڪوھِيارو ڪيچِ وِئو.[ سُر حسيني - ماءُ سان ڪلام ۽ ڪاوڙ ]
• پَھِي ڪا مَ پِڃاءِ، اَمَڙِ مُنھِنجي آسِري، ڏيئِي لَتَ چَرَخي، پُوڻِيُون پاڻِيءَ پاءِ، ڪِتُمِ جَنھِن لاءِ، سو ڪوھِيارو ڪيچِ وِئو.[ سُر حسيني - ماءُ سان ڪلام ۽ ڪاوڙ ]
• مَرِي ٿيِندِيَس مُڃَ، جَتَنِ ڪارَڻِ جيڏِيُون، ڪَري ڪوھِيارو سُڃَ، وِئو ڇُلائي ڇَپَرين.[ سُر حسيني - ووءِ ووءِ ڪرڻ ۽ روئڻ ]
• سَڏَنِ پُٺِيءَ سَڏَڙا، واڪو وِجُهہ وَڻين، تُنھِنجِي پَنڌِ گَهڻين، مَنَ ڪوھِيارو ڪُوڪَ سُڻي.[ سُر حسيني - جِيئڻُ ۽ مَرڻُ ]
• ھارِي ھِنيُون مَ لوڏِ، سُکين پُوندِينءَ سَسُئِي، ڪوھِيارو تو ڪوڏِ، اَچي ڪَرَھَ قَطارِئو.[ سُر حسيني - لَڪ لَڪيُون ۽ ڪُٺل ]
• ڪوھِيارو ٿِي ڪاتُ، مُيُون مارَڻَ آيو، ھوءِ مَرُ ھوتُ حَياتُ، آئُون مُيائِي تَہ خُوبُ ٿِي.[ سُر حسيني - لَڪ لَڪيُون ۽ ڪُٺل ]
• ڪوھِيارو ڪاري، پَنڌَ اَڙانگا پَٻَ جا، سي ڏيھَ ڏيکاري، جٖي اَڳَ نَہ ڏِٺا ڪَڏِھِين.[ سُر حسيني - لَڪ لَڪيُون ۽ ڪُٺل ]
• ڪوھِيارو ڪيڻانِ، ڪيڻِ وَڃِي ڪاڏي وَڃان، مُون ڀانيو سيڻان، ڇَپَرِ ڪَندِيَسِ پَنڌَڙا.[ سُر حسيني - لَڪ لَڪيُون ۽ ڪُٺل ]
• وَڃِي وَڃِي ويٺَڙِي تِتي، جِتِ پيرُ ڏِٺائين پِرِينءَ جو، پيرُ سُڃاتائِين پِرِينءَ جو، مَنجهان نِينھَن نِرتي، ھُو وِھِيا وَڻِڪارَ ڏي،…[ سُر حسيني - وايون ]